«ولیالله داوودآبادی»، دبیر کمیتهی صنایع آبمیوه، کنسانتره، کمپوت و کنسرو فراکسیون صنایع غذایی، در مجمع سالانهی انتخاب اعضای هیات مدیرهی انجمن صنایع کنسانتره و آبمیوه با بیان این مطلب گفت: «حمایت دولت به بهبود وضعیت تولید و اشتغالزایی این صنعت منجر خواهد شد. 30 سال قبل تنها یک تولیدکنندهی آبمیوه در کشور وجود داشت، اما اکنون این تعداد به 70 واحد تولید کنسانتره و آبمیوه رسیده است و میزان تولید سالانهی این محصولات حدود 80 هزار تن است که 60 درصد آن صادر میشود.»
مقایسهی میزان تولید و مصرف آبمیوهی ایران با کشورهای پیشرفته نشان میدهد که اختلاف سرانهی مصرف آبمیوه ایران با این کشورها بالاست.
داوودآبادی عضو هیات مدیرهی کنفدراسیون صنعت ایران در همین حال فرسودگی ناوگان حمل و نقل و ورود غیرقانونی محصولات خارجی را از جمله مهمترین مشکلات این صنایع در سالهای اخیر عنوان کرد و افزود: «متاسفانه ورود غیرقانونی محصولات خارجی سبب ایجاد رقابتهای ناسالم در بازار این محصولات شده است.» وی تصریح کرد: «تعرفهی 30 درصدی برای واردات پاکتهای آبمیوه نیز سبب کاهش توان رقابت با محصولات خارجی شده است.»
داوودآبادی خواستار حذف این تعرفه شد و اضافه کرد: «تعرفهی 300 درصدی ترجیحی اتحادیهی اروپا برای محصولات ایرانی نیز رقابت صادرکنندهها در بازار اروپا را با مشکل مواجه کرده است. این در حالیست که این تعرفه برای کشورهایی نظیر ترکیه اعمال نمیشود.»
مزیت ایران در کنسانترهی سیب و انگور
اما نکتهی قابل توجه دیگر، ورود چین به بازار کنسانترهی آبمیوه در سالهای اخیر و ارایهی محصولاتی با قیمت نازل است که موجب افت قیمت این محصولات و کاهش توان صادراتی شده است. مسالهای که گریبانگیر بسیاری از صنایع در سالهای اخیر شده و تعدادی از تولیدکنندهها در کشورهای مختلف را به مرز ورشکستگی رسانده است. حتا تعرفهی 75 درصدی برای واردات کنسانترهی پرتقال چین نیز نتوانست بر این مشکل غلبه کند. البته در این میان سال گذشته بروز نوسان در برابری نرخ یوآن و دلار باعث شد تا قیمت کنسانترهی پرتقال چین اندکی افزایش یابد و این مساله تا حدودی به نفع رقبا تمام شد. با این حال ایران هنوز در محصولاتی نظیر کنسانترهی سیب و انگور مزیت دارد. اما به نظر میرسد که در صورت فقدان توجه به نیازهایی نظیر بازسازی باغهای مرکبات، تقویت سیستم حمل و نقل، حل مشکلات تعرفهای، جلوگیری از قاچاق این محصولات، این مزیت نیز شکننده خواهد بود. گزارشها حاکیست که چینیها با احداث باغهای سیب که از ترشی و اسیدیتهی مطلوبی برای تولید کنسانتره (شبیه به کنسانترهی سیب تولید ایران) برخوردارست و احتمالاً تولید آزمایشی این باغها از سال آیندهی میلادی آغاز خواهد شد، سعی در ورود به این عرصه را دارند.
افزایش قیمت مواد اولیهی تولید کنسانتره
«موسی شمسمولوی»، عضو هیات مدیرهی انجمن صنایع کنسانتره و آبمیوه ایران نیز با اشاره به افزایش قیمت مواد اولیهی تولید کنسانتره سیب در سال جاری، اظهار کرد: «قیمت سیب حدود 15 درصد و قیمت ژلاتین و آنزیمهای مورد نیاز نیز حدود 35 درصد افزایش یافته است.» (ژلاتین یکی از مواد اولیه و اصلی مورد نیاز صنعت کنسانتره است و برای تصفیه و فیلتراسیون کاربرد دارد.) او گفت: «بیشتر ژلاتین مورد نیاز از پاکستان وارد میشود و در هنگام واردات (برای تایید سلامت آن) از سوی مسوولان سفارتخانهی ایران و انجمنهای ذیربط مورد بازرسی و کنترل قرار میگیرد.» شمس مولوی به مشکلات ایجاد شده در زمینهی واردات ژلاتین در سال جاری اشاره کرد و افزود: «امسال وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی نیز اعلام کرده که باید دو نمایندهی این وزارتخانه از کارخانههای تولید ژلاتین در کشورهای دیگر نظارت داشتهباشند، در حالی که بازدیدهای لازم از سوی مسوولان مربوطه در سفارتخانهها انجام میگیرد.» او صادرات کنسانتره سیب و انار را بالاتر از سایر محصولات عنوان کرد و یادآور شد: «باوجود افزایش قیمت مواد اولیهی تولید آبمیوه، نرخ دستمزد و هزینههای تولیدی، اما قیمت این محصولات از چهار سال گذشته تاکنون تغییر چندانی نکرده است.»
شمس مولوی تصریح کرد: «30 درصد قیمت نهایی آبمیوه تحت تاثیر شکر قرار دارد و متاسفانه قیمت این محصول در سالهای اخیر دچار نوسانهای مختلفی شده است.»
البته نوسانهای قیمت شکر در سالهای اخیر صنایع پرمزیت دیگری نظیر شیرینی و شکلات را نیز متاثر کرده است. او همچنین در بیان مشکلات صادرات این صنایع گفت: «متاسفانه به حمل و نقل دریایی و ریلی با توجه به ارزانی، دسترسی مناسبی نداریم و حمل و نقل محصولات این صنعت بیشتر به صورت جادهای صورت میگیرد و با توجه به قیمت سوخت و تعرفهی کشورهای عبوری توان رقابتی تولیدکنندهها کاهش یافته است.» به هر حال در سالهای گذشته حدود 90 درصد کل محصولات تولیدی کشور در صنعت آبمیوه و کنسانتره صادر میشد، اما به دلایل مختلفی که ذکر شد این رقم هماکنون به 60 درصد رسیده است. با توجه به اعداد و ارقام مذکور به نظر میرسد که تولیدکنندهها راهی جز کاهش قیمت تمامشده و افزایش فروش این محصولات در بازار داخلی را نخواهند داشت.
پرویز امانیان – روزنامهی سرمایه